چند دقیقه‌ای مانده به پایان این سالِ خون و موشک. سفره‌ی هفت‌سین کوچکی بر‌پا کرده‌ایم. باران گرفته است؛ از آنها که چند سالی می‌شود که در تهران نباریده. انگار که نخ‌های نامرئی از آسمان به زمین بسته‌اند. به چشم شهروندِ روز‌های خشکْ باران زیبایی‌ست. برای تماشا می‌روم کنار پنجره. لحظه‌ی…

در همه‌ی این سال‌ها گفتن و شنیدن و نوشتن از سهراب شهید‌ثالث و سینمایش یکی از دغدغه‌هایم بوده است. چندی پیش در یک جست‌وجوی اینترنتی بر سر موضوعی در ارتباط با سهراب شهید‌ثالث به کتابی سه‌جلدی به زبان آلمانی رسیدم. نام نویسنده بهرنگ صمصامی ذکر شده بود. در شبکه‌های اجتماعی…

یکی از فیلم‌هایی که این روز‌ها در دسترس تماشا قرار دارد فیلم پایانی دیگر (Another End) به کارگردانی پیرو مسینا، کارگردان ایتالیایی‌ است. اولین نمایش فیلم در بخش مسابقه‌ی اصلی جشنواره‌‌ی برلین ۲۰۲۴ بود. این دومین فیلم بلند سینمایی مسینا به حساب می‌آید. انتظار، اولین فیلم مسینا، سال ۲۰۱۵ به‌نمایش…

لاک، جنبنده‌ی زمین تازه‌ترین رمان پیمان اسماعیلی است؛ رمانی شاید در ادامه‌ی منظومه‌ی فکری رمان‌نویسی که از خیلی وقت پیش معلوم بود فیلی هوا خواهد کرد، از همان نگهبان و از همان داستان‌های کوتاه برف و سمفونی ابری بر خواننده‌اش مسلم بود که این نویسنده میخ داستان‌هایش را یک جای…

در چهار اثر داستانی‌اش همواره از تکرار گریخته‌ است؛ عطیه عطارزاده در راهنمای مردن با گیاهان دارویی با روایت جهان ذهنی زنی نابینا، جهان صداها و بوها را به تصویر می‌کشد. در من، شماره‌ی سه، روان‌پریشی در دهه‌ی ۱۳۵۰ قهرمان قصه‌اش است و داستان را از منظر توهمات و کج‌فهمی‌های…

«چرا اطلاع ما از آدم‌های فرهنگی و بافرهنگ کشورمان –آن‌هم در این عصر عظیم تبادل اطلاعات- این‌همه کم و تقریبا ناچیز است؟ چرا آدم فرهنگی ما، و یا بهتر بگوییم، تولیدکننده‌ی فرهنگی ما، این‌قدر کم معرفی شده، و یا طوری معرفی شده که انگار اصلا معرفی نشده است؟»* وقتی در…