سرزمین بی‌روایت، مردمان بی‌تفریح

بیراه نیست اگر بگوییم تشکیلات دولتی تنها در دهه‌ی شصت و در نبود رسانه‌های رقیب بر صنعت سر‌گرمی ایران تسلط و نفوذ داشته‌ است. با ورود دستگاه‌های پخش ویدیوی خانگی در دهه‌ی هفتاد، بعد‌تر رسیدن ماهواره‌ها و در گام بعد اینترنت و شبکه‌های اجتماعی تا حد زیاد تسلط نهاد‌های حاکمیتی…

ادامه

سینمای حسرت‌ها

روزی دوستی در میان گپ‌وگفت‌ها اشاره کرد که علی لقمانی سر کلاس‌های فیلمبرداری‌اش قرار است یکی از آخرین دوربین‌های نگاتیو کمپاتی آری‌فلکس را که وارد ایران شده‌ سر کلاس بیاورد تا دانشجویان دست و نگاهی به فناوری دیروز بیندازند. نام علی لقمانی برایم یادآور تجربه‌های مهمی در سینمای ایران بود.…

ادامه

این پیر‌پسر سؤال‌های محترمانه‌ای دارد

پیر‌پسر بعد از مدت‌ها توانسته فیلمی مورد بحث باشد. سینمای ایران چند سالی می‌شود که راه بی‌خاصیتی را پیشه کرده. همه‌ی توان سینمای ایران خلاصه به کمدی‌هایی نشان می‌داد و می‌دهد که چیز خاصی هم در چنته نداشتند و ندارند. کمدی‌هایی که در نهایت به واسطه‌ی یاد‌آوری و بازی با…

ادامه

ما هنوز می‌دویم امیرو!

آبان ماه ۱۳۶۴ فیلم دونده به کارگردانی امیر‌نادری در تهران و در دو سینمای آزادی و سالن شماره‌یک عصر جدید به نمایش درآمد. به گواه تاریخ ذکرشده در تیتراژ فیلم، نادری فیلم را در سال‌های ۱۳۶۲ و ۱۳۶۳ جلوی دوربین برده است. بر اساس گزارش سالنامه‌ی سینمای ایران در سال…

ادامه