زمان گفت‌وگو را دو هفته پیش‌تر تعیین کردیم. پنج دقیقه مانده به ساعت ده صبح چهارشنبه، بیستم خرداد ۱۴۰۵، هر دو نفر رسیدند. وقتی به استقبال سعید مدنی رفتم دم در، پشت ‌فرمان بود و گرفتار در ترافیک. ایستادم به خیال‌کردن. او که سال‌های زندانی‌بودنش از شماره بیرون است، و…

چند دقیقه‌ای مانده به پایان این سالِ خون و موشک. سفره‌ی هفت‌سین کوچکی بر‌پا کرده‌ایم. باران گرفته است؛ از آنها که چند سالی می‌شود که در تهران نباریده. انگار که نخ‌های نامرئی از آسمان به زمین بسته‌اند. به چشم شهروندِ روز‌های خشکْ باران زیبایی‌ست. برای تماشا می‌روم کنار پنجره. لحظه‌ی…

کنار من مردی نشسته که مدام پای راستش را روی موزاییک‌ها می‌کشد؛ چنان‌که انگار می‌خواهد لکه‌های پخش‌وپلای سیاه این موزاییک‌های قدیمی را جدا کند. معروف بودند به موزاییک آجیلی. مرد پا را می‌کشد. بیمارانِ منتظر، از پیش‌از طلوع آفتاب، خاموش و کلافه در سالن نشسته‌اند و فقط صدای کشش پای…

لاک، جنبنده‌ی زمین تازه‌ترین رمان پیمان اسماعیلی است؛ رمانی شاید در ادامه‌ی منظومه‌ی فکری رمان‌نویسی که از خیلی وقت پیش معلوم بود فیلی هوا خواهد کرد، از همان نگهبان و از همان داستان‌های کوتاه برف و سمفونی ابری بر خواننده‌اش مسلم بود که این نویسنده میخ داستان‌هایش را یک جای…